'Fiat voluntas' (Uw wil geschiede, Mattheus 6:10), lezen we op de grafsteen van de op eenendertigjarige leeftijd aan tering overleden dichter Peter Augustus de Génestet, wiens uitgever in 1860 zijn verzoek om het accent op zijn naam weg te laten had genegeerd, en bijgevolg bekend is gebleven als P.A. de Génestet. (zie http://www.kb.nl/dichters/genestet/genestet-02.html voor een Davidsfondachtige samenvatting van 's mans leven)
De Génestet is zich er reeds gedurende zijn leven van bewust dat hij geen Shakespeare is. In 1861 omschrijft hij zijn “poëzij” als volgt: “niet zeer ruim, niet zeer hoog en vrij alledaagsch; familie-poëzy, voor ieder begrijpelijk, gemoedelijk, niet te diep, niet te stout, vooral ook niet raar of onstichtelijk... Zóo is het maar!” Ja ja, zo is het maar. (Voor wie durft: http://cf.hum.uva.nl/dsp/ljc/genestet/, waar een Hollandse cyberklerk zijn volledig oeuvre heeft ingevoerd) De verdediging van zijn middelmatigheid klinkt soms aandoenlijk (“uwe verwachting zij nederig, uwe belangstelling hartelijk, uw kritiek verschoonend”), soms misselijkmakend (“Ach weest niet boos op mijn boeksken, omdat ik den moed heb gehad u tegen te vallen.”) Zelfverklaard "luchtig" schrijven, "zóo is het maar!", maar of een dichter die zich op een dergelijke expliciet-kruiperige manier poogt te beschermen tegen kritiek van bovenaf daar ook werkelijk mee wegkomt, vel ik liever geen oordeel. Mij interesseert enkel één zogenaamd "leekedichtje" van zijn hand:
Neen op des levens kronkelpâen,
veel wijzer is mijn keuze:
niet óverdoen – maar voorwaarts gaan,
schoon struikelend, zij de leuze!
Wellicht zonder het te beseffen heeft De Génestet voor een waar unicum in de Nederlandse Woordenboekcitatenliteratuur gezorgd: "schoon struikelend" is de enige positieve connotatie van "struikelen" die eender welk Nederlands woordenboek ooit heeft opgenomen. Fiat Voluptas!
De Génestet is zich er reeds gedurende zijn leven van bewust dat hij geen Shakespeare is. In 1861 omschrijft hij zijn “poëzij” als volgt: “niet zeer ruim, niet zeer hoog en vrij alledaagsch; familie-poëzy, voor ieder begrijpelijk, gemoedelijk, niet te diep, niet te stout, vooral ook niet raar of onstichtelijk... Zóo is het maar!” Ja ja, zo is het maar. (Voor wie durft: http://cf.hum.uva.nl/dsp/ljc/genestet/, waar een Hollandse cyberklerk zijn volledig oeuvre heeft ingevoerd) De verdediging van zijn middelmatigheid klinkt soms aandoenlijk (“uwe verwachting zij nederig, uwe belangstelling hartelijk, uw kritiek verschoonend”), soms misselijkmakend (“Ach weest niet boos op mijn boeksken, omdat ik den moed heb gehad u tegen te vallen.”) Zelfverklaard "luchtig" schrijven, "zóo is het maar!", maar of een dichter die zich op een dergelijke expliciet-kruiperige manier poogt te beschermen tegen kritiek van bovenaf daar ook werkelijk mee wegkomt, vel ik liever geen oordeel. Mij interesseert enkel één zogenaamd "leekedichtje" van zijn hand:
Neen op des levens kronkelpâen,
veel wijzer is mijn keuze:
niet óverdoen – maar voorwaarts gaan,
schoon struikelend, zij de leuze!
Wellicht zonder het te beseffen heeft De Génestet voor een waar unicum in de Nederlandse Woordenboekcitatenliteratuur gezorgd: "schoon struikelend" is de enige positieve connotatie van "struikelen" die eender welk Nederlands woordenboek ooit heeft opgenomen. Fiat Voluptas!
Waarom deze eer precies blagaai P. A. de Génestet te beurt valt, dient dan ook even gemediteerd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten