De scheve voet van de Milanese bedelaar

Het valt me de laatste tijd op dat veel bedelaars in Milaan rondlopen met wat ik best kan omschrijven als "een scheve voet". De voet in kwestie is naar binnen geplooid en het been wordt stijf voortgesleept. Net als de moeder met de kussens onder haar schort en de man met schijnamputaties zittend op het skateboard, is hier sprake van een simulatie, een geijkt toneeltje dat het archetype van de hulpeloze bedelaar naar de kroon steekt. Rondhoppen met een dergelijke voet speelt in op de veronderstelling dat mensen die zich met moeite kunnen voortbewegen door de ruimte, ondersteund dienen te worden. Het treft me dat er een soort onuitgesproken overeenkomst is dat we ons al wandelend door de ruimte moeten voortbewegen. Wie zich niet op deze manier verplaatst, wijkt af van de norm en wekt als dusdanig ofwel medelijden op (het gevoel waar de bedelaars op azen) ofwel een zekere walging (een beetje zoals we in een wiegje een kind met een waterhoofd zouden aantreffen). Het is interessant om te zien dat ook pakistani's dit meem hebben gekopieerd en nu droef strompelend door de milanese metro meanderen. Als de deuren open klappen wandelen ze gemoedelijk naar de volgende wagon om daar terug de pose van klapvoet aan te nemen. De tragiek is, zoals Baudrillard in zijn La précession des simulacres (1984) met het voorbeeld van de zogezegde homofiele soldaat die uit het leger moest worden ontslaan beschreef, dat wie de realiteit op een dergelijke manier parodieert, kopieert, simuleert, op het eerste zicht niet langer van de werkelijk hulpbehoevende kan worden onderscheiden. Dat de bedelaar in kwestie zich niet bewust is van het opzichtelijke van zijn bedrog, wekt meer medelijden op dan een bedelaar zelf. Of misschien zijn ze net daarop uit, in een karikaturale, unheimliche verhulling van het doorzichtige. Voor de echte bedelaar blijft er geen mogelijkheid over dan het spel mee te spelen en méér en beter te simuleren. Ook in de onderwereld van de verstoten hulpbehoevende is er concurrentie.